Goldstein, J. Violent Video Games. Hoofdstuk 22, pp. 341-357.
Op pagina 353 schrijft Goldstein eerst dat zowel neutrale als agressieve getinte games dezelfde gezichtsuitdrukkingen opleverden bij jongens. Hij vervolgt: “Similarly, violence, if it is to be entertaining, must fulfill certain requirements: it must have a moral story, in which good triumphs over evil, and it must carry cues to its unreality – music, sound effects, a fantasy storyline, cartoonlike characters. People are highly selective in the violence they seek or tolerate (McCauley, 1998; Zillmann, 1998).” Ik weet niet precies hoe McCauley (1998) en Zillmann (1998) de aanwezig moeten zijn van moraliteit in gewelddadige games hebben aangetoond, maar ik vraag me af of er nu twaalf jaar later geen games zijn waar je juist de ‘slechterik’ bent of waar het geweld juist zo realistisch is – door zaken als mooie graphics – dat er minder knopingspunten zijn met de realiteit.
Griffiths, M. & Davies, M. Does Video Game Addiction Exist? Hoofdstuk 23, pp. 359-369.
Griffiths en Davies concluderen dat het nog niet duidelijk is of video games verslavend zijn. Ze laten echter wel soms in het artikel doorschemeren dat ze denken dat het verslavend is alleen dat dit nog niet goed is aangetoond. Door deze tegenstelling ben ik benieuwd naar hun persoonlijke mening over of games nou op een negatieve manier verslavend kunnen zijn of niet.
Kadervraag
Zou er in plaats van naar de mogelijke effecten van video games kunnen worden gekeken naar juist datgene wat er speelt: namelijk de daadwerkelijk agressieve of verslaafde persoon? Op deze manier wordt er niet bottom-up gewerkt (game -> mogelijk effect), maar juist top-down (daadwerkelijk effect -> game). Lang niet iedereen wordt bijvoorbeeld agressief van alcohol, dus als je degene die wel agressief worden bestudeerd kan je op die manier effectiever informatie verkrijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten